Towarzysz – opis i tworzenie

Wstęp

Ten poradnik skierowany jest do osób, które chcą mieć coś w rodzaju wymyślonego przyjaciela, a niekoniecznie chcą utożsamiać się z jakąkolwiek istniejącą filozofią(tulpy, dajmony, itp.). Ma za zadanie przekazać podstawowe informacje o tworzeniu myśloformy, która ma być odczuwana przede wszystkim jako druga osoba (zwana dalej towarzyszem).

Podstawowe założenia

Mówiąc o towarzyszu nie ma dla nas znaczenia jego stopień niezależności i to jak jest on w mózgu zaimplementowany. Nieważne, czy jest autonomiczną świadomością, personifikacją podświadomości, czy czymkolwiek innym – jedynym założeniem jest to, że ma on być przez nas odczuwany jak druga osoba, z którą możemy się komunikować i wchodzić w interakcje.

Zakładam jednak, że chodzi nam tu o osobę, która nie jest kukiełką ani niewolnikiem.

Przeciwwskazania

Myśloformy nie powinny być niebezpieczne, ale nie ma żadnych badań potwierdzających to. Chciałbym podkreślić że każdy bawi się w to na własną odpowiedzialność. Z tego powodu odradzam dzieciom (sprecyzujmy: osobom poniżej 16. roku życia) bawienie się w jakiekolwiek myśloformy.

Osobom pod opieką psychiatry polecam pokazać ten poradnik i skonsultować z nim tworzenie towarzysza. Nie wiemy, jaki wpływ mogą mieć na choroby psychiczne. Wstępne badania na osobach z tulpami[1] pokazują, że w ich wypadku większość osób deklaruje pozytywny wpływ swoich towarzyszy na zdrowie psychiczne, aczkolwiek są to subiektywne opinie, które niczego jeszcze nie dowodzą.

Przeciwwskazaniem nie jest bycie introwertykiem, czy nawet osobą aspołeczną. Wyobrażony towarzysz nie powinien być przyczyną izolacji od innych ludzi. Co ciekawe, współczesne badania naukowe pokazują pozytywny wpływ wymyślonych przyjaciół na kompetencje społeczne u dzieci.[2]

Tworzenie towarzysza

Tworzenie towarzysza jest dosyć intuicyjne dla kogoś, kto ma już jednego. Osoby, które dopiero zaczynają swoją przygodę z myśloformami, prawdopodobnie nie wiedzą jednak jak się za to zabrać, dlatego myślę, że warto to szczegółowo opisać. Zresztą, tego właśnie chyba się oczekuje od poradnika. Kolejność kroków nie jest wiążąca, większość z nich jest opcjonalna. Tworzenie towarzysza można rozpatrywać w dwóch aspektach: określeniu postaci i interakcjach z nią. Nie trzeba określać wszystkiego na początku, a dopiero potem zaczynać właściwe tworzenie, można mieszać te dwie fazy.

Tworzenie towarzysza można uznać za zakończone po osiągnięciu możliwości płynnej komunikacji z nim, należy jednak pamiętać, że potem nadal będzie się rozwijał i prawdopodobnie będzie się zmieniał z czasem, tak samo jak my.

Określenie postaci

Niektórym ludziom udaje się stworzenie towarzysza właściwie bez żadnego zastanowienia się nad tym jaki on ma być, po prostu dają się ponieść fantazji. Pozostałym jednak się to nie udaje w taki sposób, inni chcą mieć kontrolę nad tym procesem i częściowo swojego przyjaciela zaprojektować.

Z mojego doświadczenia wynika, że łatwiej się tworzy towarzysza, który jest w części określony. Jeśli właściwe tworzenie nie daje przez jakiś czas efektu, można spróbować dookreślić postać.

Płeć

To chyba każdy określa mniej lub bardziej świadomie oczekując od towarzysza bycia kobietą lub mężczyzną. Podobnie jak każda inna cecha, płeć towarzysza może w przyszłości ulec zmianie, choć to bardzo rzadkie — osobiście z wielu tulp które znam kojarzę zaledwie kilka takich przypadków.

Imię

Większość ludzi nie wybiera sobie imienia, ale zostaje im ono nadane przez ich rodziców. Podobnie w przypadku towarzyszów, zazwyczaj to host nadaje imię swojemu tworowi. Nadanie imienia na początku ma dwie zasadnicze zalety:

  • Ułatwia komunikację. Dobrze jest móc zwracać się do towarzysza po imieniu.
  • Ułatwia myślenie o towarzyszu jako osobie bardziej niż jakimś generycznym konstrukcie.

Oczywiście nadanie imienia można odłożyć na później. Można również pozwolić naszemu towarzyszowi wybrać je, jak już będziemy się komunikować.

Forma(wygląd)

Nawet jeśli nie wizualizujemy swojego towarzysza, to wygląd, z którym może się on utożsamiać, jest raczej pożądany. Forma towarzysza może odzwierciedlać twoje zainteresowania, charakter, ogólnie mówiąc, może mieć jakieś znaczenie. Twój towarzysz może wyglądać jak twoje ulubione zwierzę, jeśli chcesz by był smokiem, może być smokiem, jeśli chcesz, by był atrakcyjną dziewczyną (atrakcyjną smoczycą? :v) może nią być.

Wygląd podobnie jak imię można odłożyć albo dać towarzyszowi do wyboru. Nie trzeba wyobrażać sobie formy ze szczegółami i nie należy martwić się, jeśli nie potrafimy jej dokładnie wizualizować.

Charakter

Od towarzysza oczekujemy czasami określonych cech, w zależności od tego, w jakim celu go tworzymy. Uważam, że warto się zastanowić nad cechami, których rzeczywiście oczekujemy, nie warto natomiast rozważać cech, które są nam obojętne, bo bez przekonania co do nich i tak prawdopodobnie nie będziemy mieli na nie wpływu.

Ten punkt można śmiało pominąć i dać naszej wyobraźni zadecydować.

Poglądy

Jeśli host ma zdecydowane poglądy w jakiejś sprawie, ciężko by towarzysz miał inne, jeśli host się w danej sprawie waha, może być różnie. Na przykład ciężko, żeby wojujący ateista miał religijnego towarzysza, z drugiej strony agnostyk, który nie ma nic przeciwko religii, może religijnego towarzysza mieć.

Właściwe tworzenie

Właściwe tworzenie towarzysza polega na prowadzeniu z nim dialogu wewnętrznego. Należy wyobrazić sobie, że nasz towarzysz już istnieje, mówić do niego, fantazjować o nim, czy wchodzić z nim w inne interakcje. Sama rozmowa powinna wystarczyć, ale jeśli nam nie idzie, być może warto skorzystać z innych możliwości.

Papugowanie

Papugowanie jest to umyślne sterowanie towarzyszem. Zazwyczaj nie chcemy mieć towarzysza-marionetki i papugować cały czas, ale robienie tego przy tworzeniu może być pomocne. Wyobrażanie sobie jak nasz towarzysz do nas mówi, może nam pomóc w nawiązaniu kontaktu i pokazać mu sposób komunikacji.

Metody interakcji

Oprócz rozmowy ze swoim towarzyszem, możemy spędzać z nim czas na rózne inne sposoby. Opiszę tu kilka z nich.

Komunikacja werbalna

Komunikacja werbalna to podstawowy sposób komunikacji, rzadko zdarza się, by nie była to najczęściej stosowana metoda. Można starać się modyfikować myślogłos nasz i naszego towarzysza.

Komunikacja niewerbalna

Z towarzyszem, w przeciwieństwie do innych ludzi, możemy komunikować się również niewerbalnie, bez słów. Jeśli nie będziemy umieli ubrać czegoś słowa, towarzysz i tak zrozumie o co nam chodzi.

Fantazjowanie

Jeśli towarzysz ma formę, można go wizualizować i wyobrażać sobie fizyczne interakcje z nim, ogólnie mówiąc możemy o nim fantazjować. Można naszego przyjaciela głaskać, przytulać, itp. Z pewnością pogłębia to naszą więź z towarzyszem. Można to robić wizualizując albo „na ślepo”, jeśli nie umiemy dobrze wizualizować lub nie mamy ochoty. Szczególnie polecam robienie tego codziennie przed snem, mam wrażenie, że w naszym przypadku miało to duży wpływ na efekty.

Czego oczekiwać?

Tworząc towarzysza dążymy do możliwości płynnej, werbalnej komunikacji z nim. Werbalnej, to znaczy za pomocą słów. Zanim osiągniemy taki poziom komunikacji, nasz przyjaciel może się z nami komunikować w pośredni sposób. Zazwyczaj szybko po takiej formie komunikacji następuje możliwość komunikacji werbalnej, niemniej jednak warto wychwycić sygnały, jakie przedtem może nam dawać nasz towarzysz.

Przejście z takich sygnałów na werbalną komunikację powinno nastąpić szybko i bez żadnego wysiłku z naszej strony, jeśli nie następuje albo chcemy w tym sobie trochę pomóc, proponuję popapugować przykładowe werbalne odpowiedzi.

Paczki emocji

Czasami zdarza się, że spędzając czas z towarzyszem czujemy jego uczucia i emocje.

Wtrącenia w środku pytania

Gdy zadajemy towarzyszowi pytanie, może się zdarzyć, że nie usłyszymy werbalnej odpowiedzi po jego odtworzeniu, ale niewerbalną w trakcie zadawania pytania.

Przesyłanie obrazów

Towarzysz może odpowiadać nam również w formie obrazu.

Dodatkowe możliwości

W tym rozdziale powiem o dodatkowych możliwościach, które można wypróbować po stworzeniu towarzysza. Wszystkie są całkowicie opcjonalne i pewnie nie wszystkie każdemu będą się podobać.

Towarzysz istotą społeczną

Towarzysz może utrzymywać kontakty z osobami z zewnątrz i mieć własnych znajomych. Myśloformy pełniące funkcje towarzysza bardzo często udzielają się w naszej społeczności, jak i w innych społecznościach tematycznych, na forach i czatach. Towarzysz może dyktować ci co napisać lub nauczyć się opisanej poniżej kontroli.

Dla wielu osób towarzyszenie swojemu przyjacielowi w takich kontaktach i patrzenie jak się społecznie rozwija, jest ciekawym doświadczeniem, ale zdaję sobie sprawę, że niektórzy woleliby zachować swojego towarzysza dla siebie.

Wonderland

Wonderland to wyobrażony świat, w którym można spędzać czas z towarzyszem. Należy sobie wyobrazić miejsce i starać się w nie wczuć. Wymaga to ćwiczenia, ale z czasem może dać dobre rezultaty i przyjemny sposób interakcji.

Kontrola ciała

Z pewnością nie jest to obowiązkowy dodatek i na pewno nie każdy chce się w to bawić. Z drugiej strony to całkiem interesująca potencjalna możliwość i przydaje się, gdy chcemy dać towarzyszowi popisać samemu na forum/czacie.

Nauka kontroli jest tak samo intuicyjna jak nawiązywanie kontaktu z towarzyszem. Tyle że tutaj odpowiednikiem usłyszenia towarzysza, jest poruszenie przez niego ciałem. Podobnie jak w przypadku rozmawiania nasz przyjaciel nie musi uczyć się mówić od podstaw, tak w przypadku pisania na klawiaturze, chodzenia, czy mówienia, nie musi uczyć się tych rzeczy od nowa, może wykorzystać nasze umiejętności. Osobiście bardzo polecam uczyć się kontroli przy rozmowie na czacie, niech towarzysz sam spróbuje napisać co chce, a w tej sytuacji będzie miał do tego motywację.


[1] http://somatosphere.net/2015/04/varieties-of-tulpa-experiences-sentient-imaginary-friends-embodied-joint-attention-and-hypnotic-sociality-in-a-wired-world.html Relationship with mental illness
[2] http://www.focus.pl/czlowiek/wymysl-sobie-przyjaciela-8902


Autor: Mon